Ομιλία στην εκδήλωση της ΔΗΜ.ΤΕ. Νέας Δημοκρατίας Κηφισιάς

Κεντρικός ομιλητής στην εκδήλωση της ΔΗΜ.ΤΕ. Νέας Δημοκρατίας Κηφισιάς με θέμα,”Τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις” ήταν ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη κ. Νίκος Δένδιας. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε χθες (30/10/2013) στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Κηφισιάς.

Απευθυνόμενους στους παρευρισκόμενους της εκδήλωσης ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη ανέφερε τα εξής:

«Θα μου επιτρέψετε να κάνουμε μία συζήτηση για το πώς είναι τα πράγματα και από εκεί και πέρα θα είναι πολύ μεγάλη τιμή και χαρά για εμένα κ. Πρόεδρε να κάνουμε μία συζήτηση, εάν μπορέσω να απαντήσω σε κάποιες από τις ερωτήσεις σας, ξέροντας πάρα πολύ καλά – δεν ζω σε έναν άλλον κόσμο – πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα, πόσο πάρα πολύ έχουμε πιεστεί από την κατάσταση που υπάρχει σήμερα και αν θέλετε και πόση οργή υπάρχει στην κοινωνία και σε έναν βαθμό μέσα και στους ίδιους τους ανθρώπους που λογικά και σε αυτήν την συγκυρία στηρίζουν την παράταξη και τον Πρόεδρο της τον κ. Αντώνη Σαμαρά.

Θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι εγώ την πολιτική την αντιλαμβάνομαι ως μια διαδικασία διαλόγου μεταξύ των κομμάτων και υποβολής λογικών προτάσεων προς την κοινωνία, η οποία τελικά – μέσα από την εκλογική διαδικασία – αποφασίζει τι πρέπει να γίνει στον τόπο. Αυτή τη στιγμή η ελληνική κοινωνία, η πατρίδα μας, η χώρα μας, αν θέλετε το έθνος μας, αντιμετωπίζει τεράστιες προκλήσεις και έτυχε, στον Πρωθυπουργό, τον Πρόεδρο της παράταξης τον κ. Αντώνη Σαμαρά, να έχει το τιμόνι της πατρίδας σε μία από τις δυσχερέστερες συγκυρίες, ίσως στη δυσχερέστερη μετά το τέλος του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου ή εν πάση περιπτώσει σίγουρα μετά την μεταπολίτευση.

Θα αναφερθώ λίγο στην οικονομία, γιατί δεν είναι ο τομέας μου. Απλώς επειδή είναι η υπ’ αριθμόν ένα πρόκληση, κ. Πρόεδρε θέλω να πω μία κουβέντα για αυτό το θέμα και από εκεί και πέρα θα μου επιτρέψετε να πω περισσότερα πράγματα για εκεί που έχω την τιμή να έχω την ευθύνη, για την δημόσια τάξη και την ασφάλεια του τόπου, που επίσης είναι μια τεράστια πρόκληση. Οφείλω να πω, θα μου επιτρέψετε, δυστυχώς έφτασε να είναι μια τεράστια πρόκληση, δυστυχώς έφτασε να είναι δίπλα στην οικονομία σαν ένα πολύ σημαντικό θέμα που αφορά πια την καθημερινότητα της καθεμιάς και του καθενός από εμάς.

Ήταν το μέγιστο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, ότι είχαμε, έχουμε ακόμα, – ελπίζουμε στο τέλος του χρόνου, να πούμε ότι ήταν η τελευταία χρονιά η προηγούμενη – μία ελλειμματική χώρα, μία χώρα δηλαδή που χάλαγε περισσότερα από όσα έβγαζε. Όπως μία επιχείρηση, όπως κάθε νοικοκυριό, έτσι και μία χώρα δεν μπορεί μακροπρόθεσμα να ζήσει αν χαλάει περισσότερα και μάλιστα και πολύ περισσότερα από όσα κερδίζει. Αυτό το οποίο έγινε μέσα από μια τεράστια προσπάθεια, με σκληρές θυσίες του κάθε Έλληνα πολίτη, είναι η χώρα να σταματήσει να χαλάει περισσότερα από όσα βγάζει και ελπίζουμε ότι φέτος, στο τέλος του χρόνου, η χώρα για πρώτη φορά θα έχει πρωτογενές πλεόνασμα, δηλαδή, για πρώτη φορά αυτά τα οποία χαλάει θα είναι έστω και λίγο λιγότερα από αυτά που βγάζει.

Έγινε αυτό με το σωστό τρόπο; Πρέπει να σας πω ότι υπήρξαν πάρα πολλές αδικίες. Θα μπορούσα να σας αναφέρω αρκετές από αυτές. Η φορολόγηση των ακινήτων κ. Πρόεδρε είναι μια από αυτές και έχετε απόλυτο δίκιο που το θίξατε και πρέπει να γίνει μια ευρύτατη συζήτηση, ώστε όταν τελικά έρθει στη Βουλή αυτό το νομοθέτημα, γιατί ακόμα δεν έχει έρθει όπως ξέρετε, να έρθει με το κατά το δυνατόν δίκαιο τρόπο, γιατί το πρόβλημα σε αυτή τη χώρα είναι ότι δεν κατανέμονται σωστά τα βάρη.

Εκείνο όμως το οποίο μου επιτρέπετε να σας πω είναι ότι σε αυτό το δημόσιο διάλογο που συμφωνήσαμε ότι είναι η δημόσια ζωή του τόπου, έχουμε μία αντιπολίτευση η οποία αυτά που λέει δεν αντέχουν σε καμιά λογική. Και εξηγούμαι: Ποια είναι η πρόταση που καταθέτει στη συζήτηση; Λέει πρώτον «να καταγγείλετε τη δανειακή σύμβαση, να πείτε ότι δεν σας χρωστάμε τίποτα». Να δεχτώ ότι αυτό θα μπορούσε, ανεξάρτητα από το πως το βλέπει κανείς, να έχει κάποια έννοια, πότε όμως; Όταν εσύ πια έχεις τα χρήματα που χρειάζονται για να επιβιώσεις. Τη στιγμή που είσαι ήδη ελλειμματικός, δηλαδή όταν στο τέλος του χρόνου έχεις έλλειμμα, το να καταγγείλεις τη σύμβαση με τον δανειστή σου, όταν αυτά που έχεις εσύ δεν σου φτάνουν, είναι κάτι το οποίο δεν είναι ρεαλιστικό. Και το πόσο δεν είναι ρεαλιστικό δυστυχώς για τον Ελληνισμό υπάρχει παράδειγμα και το είδατε στην Κύπρο. Η Κύπρος, ένα ανεξάρτητο κράτος με μια στέρεη περίπου οικονομία μέχρι εκείνη τη στιγμή, βρέθηκε στην ανάγκη να εκλιπαρεί τη διεθνή κοινότητα για πέντε και δέκα δισεκατομμύρια ευρώ και δεν τα βρήκε πουθενά. Για να έχετε μια εικόνα, αυτά τα οποία έχει πάρει η Ελλάδα είναι 280 δισεκατομμύρια ευρώ. Η μεγαλύτερη βοήθεια που δόθηκε ποτέ σε χώρα μετά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, οπουδήποτε στην υδρόγειο. Και για να σας δώσω ένα άλλο παράδειγμα με νούμερα, τα χρήματα που έδωσε το πάμπλουτο Κατάρ στην Αίγυπτο τώρα, την Αίγυπτο των 90 εκατομμύριων, για να την βοηθήσει μέσα στην τεράστια κρίση που περνάει, ήταν 4 ή 5 δισεκατομμύρια δολάρια. Εμείς σας ξαναλέω πήραμε 280 δισεκατομμύρια ευρώ.

Τι κάνει λοιπόν εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ; Τι λέει και γιατί είναι ανήθικο αυτό; Είναι σαν να έχουμε έναν άρρωστο, ο οποίος μπήκε στην εντατική, του εφαρμόστηκε μια θεραπεία, σκληρή θεραπεία, επέζησε ο άρρωστος, βγήκε από την εντατική, είναι στην ανάνηψη, οι εργαστηριακές του εξετάσεις έχουν βελτιωθεί, ο ίδιος ακόμη δεν έχει συνείδηση της βελτίωσης, ακόμα ο οργανισμός του είναι πάρα πολύ καταπονημένος και ξαφνικά έρχεται ένας άλλος γιατρός και εν γνώσει του ψεύδους του, του λέει, «δεν χρειαζόταν ούτε καν να μπεις στην εντατική, ούτε καν, τώρα μια χαρά θα ήσουν αν σε είχα εγώ ασθενή, θα έτρεχες και 100 μέτρα εμπόδια τώρα». Αυτό δεν είναι ηθικό, είναι βαθύτατα ανήθικο, διότι η αντιπολίτευση έχει συνείδηση του ψεύδους. Δημόσιος διάλογος με τέτοια ψεύδη δεν μπορεί να γίνει. Ελπίζω ότι με ισοσκελισμένο τον προϋπολογισμό, με ένα μικρό πρωτογενές πλεόνασμα, θα μπορέσουμε κ. Πρόεδρε να μπούμε τον επόμενο χρόνο σε μια νέα συζήτηση για την πραγματική και σωστή λογική καταμερισμού των βαρών. Διότι εμείς είμαστε μία φιλελεύθερη παράταξη, δεν είμαστε μία παράταξη επιβολής φόρων. Είμαστε μία παράταξη που πιστεύει στους λίγους φόρους και στο μικρότερο κράτος και βαθιά μέσα στην ψυχή όλων μας βρίσκονται οι θέσεις μας για χαμηλούς, ενιαίους φορολογικούς συντελεστές. Ονειρεύομαι τη στιγμή, αν μου δοθεί ποτέ η δυνατότητα, να έρθω εδώ και να σας πω ότι η Νέα Δημοκρατία εισηγείται έναν ενιαίο φόρο 15 % για όλους και τίποτε πάνω από αυτό. Και ελπίζω ειλικρινά ότι η μέρα αυτή θα έρθει.

Έρχομαι στην Ασφάλεια. Εδώ θα μου επιτρέψετε να σας περιγράψω για λίγο – την ξέρετε καλά αλλά έχει μια έννοια να σας την υπογραμμίσω – την κατάσταση την οποία παρέλαβε η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά. Την κατάσταση την οποία παρέλαβε μέσα στη χώρα και την κατάσταση που παρέλαβε γύρω από τη χώρα, γιατί έχει και αυτό μία σημασία. Γιατί δεν ξέρω αν το συνειδητοποιούμε, αλλά ζούμε σε πρωτόγνωρους καιρούς. Πάμε έξω από τη χώρα: Όλη η Βόρεια Αφρική είναι τελείως αποσταθεροποιημένη. Η Λιβύη όπως καλά ξέρετε, πλέον δεν είναι κράτος με την έννοια του όρου, η Αίγυπτος βρίσκεται από αναταραχή σε αναταραχή, όπως και η υποσαχάρια Αφρική. Όσο αστείο και αν φαίνεται, μας ενδιαφέρει ότι οι μεταναστευτικές ροές σε μεγάλο βαθμό ξεκινάνε και από εκεί. Το Μαλί είναι χώρα με εδραιωμένη την ισλαμική τρομοκρατία, το Σουδάν έχει διχαστεί στα δύο και έχει εμφύλιο πόλεμο, η Σομαλία έχει πάψει από καιρό να είναι χώρα. Αν έρθουμε στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, η Συρία έχει επίσης πάψει να είναι χώρα, βρίσκεται σε εμφύλιο πόλεμο, λυπάμαι να πω ότι δεν πιστεύω ότι θα την ξαναδούμε ως ενιαίο κράτος στη διάρκεια της ζωής μας, περίπου είναι στα τρία αυτή τη στιγμή. Το Ιράκ είναι στα δύο και μάχεται το ένα το άλλο. Για το Αφγανιστάν, υπάρχει οποιοσδήποτε ο οποίος πιστεύει ότι μόλις φύγουν οι Αμερικανοί το 2014 θα μετατραπεί σε μια δημοκρατία με τη «δυτική» έννοια του όρου; Κανείς. Το Μπαγκλαντές είναι μια χώρα εξαγωγής παράνομων μεταναστών σε εμάς, το Πακιστάν είναι μία παρόμοια χώρα.

Αν κοιτάξουμε από πάνω μας, που θεωρητικά τα πράγματα θα έπρεπε να είναι πιο ήρεμα, έχουμε μία FYROM, στην οποία χάρη στις ανοησίες – για να το πω κατ’ ελάχιστον – του Πρωθυπουργού Γκρουέφσκι οδεύει ταχύτατα, πέραν των διαφορών που έχει με την Ελλάδα στο θέμα της ονομασίας, προς μία βαθύτατη οικονομική κρίση, η οποία θα την αποσταθεροποιήσει. Αυτό είναι όλο το διεθνές μας περιβάλλον, πιο ασταθές δεν είχαμε ποτέ. Και ακόμα και για την Τουρκία, η οποία αυτή τη στιγμή δίνει μια εικόνα ακμάζουσας οικονομίας, θα μου επιτρέψετε να σας βάλω πολύ μεγάλα ερωτηματικά. Αν συναντηθούμε ξανά σε δύο χρόνια θα έχει πολύ ενδιαφέρον να δούμε πώς πήγε η Τουρκία αυτά τα δύο χρόνια. Μια χώρα που στάθηκε στα πόδια της ή στην μετά τον Ερντογάν εποχή μπήκε σε μια βαθιά κρίση και τελικά η ίδια αποσταθεροποιήθηκε και αποσταθεροποίησε ακόμα περισσότερο την περιοχή;

Πάμε τώρα μέσα στην Ελλάδα. Μέσα στην Ελλάδα τι είχαμε; Κυρίες και κύριοι πρέπει να πούμε την αλήθεια. Η χώρα είχε γίνει ξέφραγο αμπέλι. Για λόγους που δεν είναι κατανοητοί απολύτως, μετά το 1980 είχε επιτραπεί να δημιουργηθεί ένα ιδιότυπο καθεστώς ανομίας στην πατρίδα μας, το οποίο τελικά αποσταθεροποιούσε την ελληνική κοινωνία και την ασφάλεια των πολιτών. Θέλετε να πάρουμε το κέντρο της Αθήνας; Το κέντρο της πρωτεύουσας του κράτους, έτσι; Από εδώ 15 χιλιόμετρα. Είχε δημιουργηθεί μια ολόκληρη νησίδα σε αυτό το κέντρο, στην οποία στη πραγματικότητα ο Έλληνας πολίτης δεν αισθανόταν ότι περπατάει σε ελληνικό έδαφος που εφαρμόζονται οι ελληνικοί νόμοι. Θυμηθείτε τα παραδείγματα, Βίλα Αμαλία και όλα τα σχετικά. Υπήρχε επίσης, πολύ σωστά το θυμάστε, το συμβάν το 2008 στο οποίο πυρπολήθηκε το κέντρο της πρωτεύουσας του κράτους και το οποίο επαναλήφθηκε το Φλεβάρη του 2012, όταν 32 νεοκλασικά κτίρια κάηκαν μέσα σε ένα βράδυ. Κάθε φορά που γινόταν διαδήλωση φλεγόταν το κέντρο της Αθήνας. Είναι δυνατόν να έχεις τουρισμό, οικονομική ανάπτυξη, σταθερότητα, εικόνα ευρωπαϊκού κράτους όταν κάθε μία βδομάδα, δυο εβδομάδες σου καίγονται τα πάντα;

Πολίτης: Και τα Εξάρχεια αν τα έχετε περπατήσει…

Υπουργός: Θα σας πω, γιατί ερχόμουν τώρα να αναφερθώ στα Εξάρχεια, κάνατε καλά και το είπατε. Τι συνέβη; Υπάρχουν μεταξύ σας παλιότεροι Αξιωματικοί της Αστυνομίας, ίσως το θυμούνται. Τη δεκαετία του ΄80, όταν για πρώτη φορά κέρδισε το ΠΑΣΟΚ τις εκλογές, δημιουργήθηκε η αντίληψη τότε περιέργως ότι μπορείς να αφήσεις όλα τα σάπια μήλα να μπουν σε ένα συγκεκριμένο πανέρι και έτσι θα ελέγξεις τα σάπια μήλα. Αυτό είναι ένα βαθύτατο σφάλμα, διότι αγνοείς μια βασική αρχή: ότι τα σάπια μήλα πολλαπλασιάζονται αν τα βάλεις το ένα δίπλα στο άλλο. Και επετράπη λοιπόν σε μια συγκεκριμένη συνοικία των Αθηνών να λειτουργεί σαν ένας τέτοιος χώρος, όπου ο καθένας επέτρεπε να εναποτίθενται τα σάπια μήλα και να μπορούν από εκεί και πέρα να λειτουργούν αυτόνομα, σαν να είναι και αυτά σε μια άλλη χώρα, και πολλαπλασιαστικά.

Έρχομαι στο θέμα της τρομοκρατίας, της εσωτερικής τρομοκρατίας, γιατί έχουμε και την εξωτερική. Παλαιότερα υπήρχε η 17 Νοέμβρη, τι ήταν η 17 Νοέμβρη; Η 17 Νοέμβρη ήταν μια μικρή συνωμοτική μαρξιστική λενινιστική οργάνωση, η οποία σαν τρόπο ενέργειας είχε τις δολοφονίες, περίπου με ρυθμό ενός, δύο ανθρώπων το χρόνο. Μετά το 2008, περάσαμε σε κάτι πολύ πιο διεσπαρμένο και πολύ πιο επικίνδυνο. Καταρχήν, όταν διαλύθηκε η 17 Νοέμβρη η ελληνική κοινωνία πέρασε σε μια φάση της ψευδαίσθησης ότι πλέον η τρομοκρατία δεν αποτελεί κίνδυνο για την Ελλάδα. Δυστυχώς η ελληνική κοινωνία διαψεύσθηκε οικτρά. Διότι αυτό το οποίο δημιουργήθηκε μετά είναι κάτι πολύ πιο επικίνδυνο, μία διεσπαρμένη τρομοκρατία, η οποία ξεκινάει από το γκαζάκι και φτάνει μέχρι τη βόμβα και η οποία απευθύνεται σε έναν ευρύτερο κύκλο νέων ανθρώπων – τους υπολογίζουμε πρέπει να σας πω ως φυτώριο στους 1000 – 2000 ανθρώπους, όχι στους 5 ή 10 που ήταν η 17 Νοέμβρη – οι οποίοι δεν δικαιολογούνται ούτε από την ανεργία, ούτε από την ανέχεια ή άλλα τέτοια πράγματα όπως προσπαθεί να παρουσιαστεί. Σας θυμίζω ότι το 2008 η χώρα δεν είχε μπει σε καμιά οικονομική κρίση. Είναι αντιεξουσιαστές και μάλιστα μιας βίαιης σχολής μηδενιστών οι οποίοι επίσης αποτελούν οιονεί απειλή αποσταθεροποίησης του σκηνικού και δρουν συμπληρωματικά με αυτούς που όπως λέγαμε πριν έχουν εγκατασταθεί σε συγκεκριμένους χώρους στην Πρωτεύουσα του Κράτους και απειλούν τη σταθερότητα κάθε φορά που τους δίνεται η ευκαιρία για να καίνε την πόλη, και για να κάνουν τις ζημιές, και για να καταστρέφουν και την εικόνα μας στο εξωτερικό.

Σαν να μην έφτανε αυτό, τα σύνορα της χώρας είχαν γίνει τελείως ξέφραγο αμπέλι. Μία μέρα πριν αρχίσουμε τον Ξένιο Δία και την επιχείρηση Ασπίδα στον Έβρο, πέρασαν τα σύνορα 420 άτομα, 420 παράνομοι μετανάστες, τα χερσαία σύνορα στον Έβρο, ένα ολόκληρο μεσαίο ελληνικό χωριό και αυτή δεν ήταν μια μέρα συγκεκριμένη, ήταν μια τυχαία μέρα. Περίπου τόσοι είχαν περάσει και την προηγούμενη και την προπροηγούμενη και την παραπροηγούμενη. Για αυτό είχε δημιουργηθεί η εικόνα την οποία βλέπατε στην ευρύτερη περιοχή της Αττικής, αλλά και στην υπόλοιπη χώρα και ένα άλλο άβατο, το οποίο είδατε τις συνέπειες τώρα γύρω από την ιστορία της μικρής Μαρίας, ήταν το άβατο των Ρομά. Είχε διασπαρεί στην Ελλάδα η δυνατότητα να δημιουργούνται οπουδήποτε οικισμοί Ρομά, οι οποίοι από εκεί και πέρα να μετατρέπονται σε άντρο εγκληματικότητας και να μην τους ελέγχει κανείς, να μην μπαίνει καν η αστυνομία μέσα να τους ελέγξει.

Όλα αυτά δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι χαρακτηριστικά μίας Ευρωπαϊκής χώρας. Σαν να μην μας έφταναν όλα αυτά εμφανίστηκε και η Χρυσή Αυγή. Εν πολλοίς, για να είμαστε ειλικρινείς ως προϊόν – τουλάχιστον σε επίπεδο κοινωνίας, γιατί σε επίπεδο προσώπων ειλικρινά σας το λέω το έχω υπογράψει, το έχω στείλει στη δικαιοσύνη, έχω την ευθύνη αυτού που γράφω – πρόκειται καθαρά για έναν εγκληματικό σχηματισμό, πρόκειται για μία αντίδραση της κοινωνίας σε ό,τι σας περιέγραψα πριν. Αν θέλετε κατά την άποψη μου μίας λανθασμένης αντίδρασης, αν θέλετε την γνώμη μου μίας παράλογης αντίδρασης, αλλά επίσης πρέπει να είναι καθαρό σε όλους μας, μιας αντίδρασης σε ένα κράτος, το οποίο στην πραγματικότητα είχε παραιτηθεί από το δικαίωμα του να είναι κράτος δικαίου και κράτος του νόμου. Είχε παραιτηθεί τελείως.

Εδώ λοιπόν, πάνω σε αυτό το πλαίσιο, πάλι διεξάγεται ένας διάλογος, μιλάμε με την κοινωνία, εκφράζουμε εμείς τις απόψεις του χώρου του κόμματός μας, εμείς οι νεοδημοκράτες, γιατί πρέπει να σας πω το εξής, να είμαστε και σε αυτό ξεκάθαροι. Υπάρχει μια κυβερνητική συμπόρευση με το ΠΑΣΟΚ. Ίδιοι με το ΠΑΣΟΚ δεν είμαστε και ίδιοι με το ΠΑΣΟΚ δεν θα γίνουμε και αναδοχή παθητικού δεν πρόκειται να κάνουμε. Να είμαστε και σε αυτό ξεκαθαρισμένοι. Κάνουμε μια τεράστια θυσία για λόγους εθνικής ανάγκης, πρώτος ο Πρωθυπουργός την κάνει, αλλά ούτε περιορισμένη μνήμη έχουμε ούτε πρόκειται να αναδεχθούμε ότι στραβό το κόμμα αυτό έχει κάνει εις βάρος του τόπου όλα αυτά τα χρόνια. Να είμαστε και σε αυτό καθαροί και ξάστεροι. Έχουμε την ιστορία μας, είμαστε περήφανοι για την ιστορία μας, έχουμε τις τεράστιες διαφορές μας με το ΠΑΣΟΚ και αν θέλετε είμαστε και πολύ περήφανοι για αυτές τις τεράστιες διαφορές που έχουμε με το ΠΑΣΟΚ. Κάνουμε ότι χρειάζεται για να σώσουμε τον τόπο, αλλά μέχρι εκεί και όχι παραπέρα. Άλλωστε για το θέμα του «ξεχειλώματος» του δημόσιου τομέα, κυρίως τη δεκαετία του ‘80, πάω πολύ πίσω, έχει τεράστιες ευθύνες το τότε ΠΑΣΟΚ, αν είχαμε καιρό θα μπορούσαμε να τα αναλύσουμε όλα.

Πάμε όμως τώρα στο θέμα της Ασφάλειας. Τι έχει προτείνει η αξιωματική αντιπολίτευση; Θα σας πω αμέσως μετά τι έχουμε κάνει εμείς, γιατί εμείς όντας στην κυβέρνηση δεν πρέπει μόνο να συζητάμε, είμαστε υποχρεωμένοι να πάμε κάνουμε πράγματα. Αλλά τι προτείνει η αξιωματική αντιπολίτευση, τι θα έπρεπε να κάναμε αν την ακούγαμε;

Στη μετανάστευση οι θέσεις τους είναι η συνολική νομιμοποίηση των παράνομων μεταναστών. Πέστε μου εσείς τώρα αυτό πως θα το αντιμετωπίζατε, πως το συζητάς. Αν αύριο το πρωί νομιμοποιήσουμε, δεν σας λέω 1.000.000, σας λέω 700.000 παράνομους μετανάστες στην Ελλάδα, η ελληνική κοινωνία που θα βρίσκεται την επόμενη μέρα; Ή αν θέλετε, η ελληνική κοινωνία που θα βρίσκεται μετά από 2-3-4 χρόνια, που θα βρίσκεται η κοινωνία των παιδιών μας; Και όμως υπάρχει κόμμα το οποίο ισχυρίζεται ότι αυτό αποτελεί λύση του προβλήματος, όχι η φύλαξη των συνόρων, όχι η δημιουργία κέντρων, όχι το πρόγραμμα υποχρεωτικών αναχωρήσεων, όχι το θέμα τεράστιας πίεσης προς την Ευρωπαϊκή Ένωση – το κάνει με περισσή γενναιότητα ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς για την επίλυση του προβλήματος – αλλά αντίθετα η συνολική νομιμοποίηση των πάντων, η οποία για να είμαστε ειλικρινείς, τι θα κάνει; Θα λειτουργήσει σαν κράχτης για να έρθουν ακόμη περισσότεροι.

Για την Αστυνομία τώρα. Νομίζω ότι ο μέσος Έλληνας σήμερα ή εν πάση περιπτώσει οι άνθρωποι που εγώ συναντάω στο δρόμο και σας βεβαιώ, το είπε και ο Δήμαρχος πριν, ευχαριστώ πάρα πολύ κ. Δήμαρχε που το μνημονεύσατε, περπατάω πολύ, περπατάω πολύ στην πατρίδα μου στην Κέρκυρα, περπατάω πάρα πολύ την Αθήνα και το κέντρο της Αθήνας και τα προάστια, ότι οι άνθρωποι που έρχομαι εγώ σε επαφή, που φαντάζομαι δεν βρίσκονται τυχαία γύρω μου, ούτε και ξέρουν ποτέ που θα πάω, μου ζητάνε περισσότερη Αστυνομία. Δεν είδα κανέναν, ο οποίος να έρθει να μου πει «έχουμε πολλή αστυνομία, βγάλε μερικούς από εδώ, μας περισσεύουν ή μην στείλεις αστυνομικούς το βράδυ, είμαστε μια χαρά». Όσους ανθρώπους συναντώ στο δρόμο, μου λένε «φέρε περισσότερη Αστυνομία, καλύτερη Αστυνομία, απειλείται η ασφάλειά μας, πρόσεχε, κάνε, ράνε». Και από την άλλη, στο δημόσιο διάλογο που διεξάγουμε με την αξιωματική αντιπολίτευση, που βεβαίως πιστεύω ότι είναι Έλληνες που θέλουν το καλό του τόπου, που θέλουν το καλό της κοινωνίας, δεν έχουμε εμείς το προνόμιο του πατριωτισμού, δεν το διεκδικούμε τουλάχιστον, τι μου λένε; Μου λένε, θα σας διαβάσουμε ένα κείμενο, το έφερα επί τούτου. Από το πρώτο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ – αυτό που σας διαβάζω τέθηκε σε διάλογο και συζητήθηκε στο συνέδριο τους. Είναι αστείο, αναφέρεται στις ένοπλες δυνάμεις και στην αστυνομία. Τι είναι αυτό το οποίο ζητάνε να γίνει, ως προς τις ένοπλες δυνάμεις λένε το εξής: «Εκλογή όλων των αξιωματικών του κράτους με δικαίωμα ανάκλησης, όχι μόνιμος στρατός, αλλά οργανωμένος δημοκρατικά ένοπλος λαός, όχι αντιδραστική και ανεξέλεγκτη από τον λαό αστυνομία, αλλά λαϊκή πολιτοφυλακή, ελεγχόμενη δημοκρατικά από τις μαζικές οργανώσεις».

Μα τώρα ειλικρινά σας λέω, όλη την καλή διάθεση του κόσμου να έχεις, το πιο ανοιχτό μυαλό να έχεις, είναι δυνατόν να μπεις σε συζήτηση τέτοιων πραγμάτων και να πάρεις αυτόν που τα ισχυρίζεται αυτά τα πράγματα στα σοβαρά και να του πεις «ναι στο πλαίσιο της λογικής εναλλαγής των κομμάτων στην εξουσία, ότι θα έρθει η ώρα να εφαρμόσεις και εσύ τις ιδέες σου»; Με αυτές τις ιδέες που θα βρεθούμε; Αν πάρετε και την ελάχιστη, που υιοθετήθηκε τελικά, επιλογή που ήταν, η άοπλη αστυνομία, το φαντάζεστε; Το φαντάζεστε να είχα στείλει την ΕΚΑΜ άοπλη να κυνηγήσει τον Κόλα στα βουνά της Ευρυτανίας και στα βουνά της Ηπείρου; Τι λένε αυτοί οι άνθρωποι;

Αλλά και τι κάνουμε εμείς, διότι αυτό έχει σημασία; Καταρχήν το μεταναστατευτικό στο οποίο θέλω να έχετε μία πολύ σαφή εικόνα. Κάναμε δύο επιχειρήσεις, οι οποίες είναι διαρκείς, συνεχίζουν και θα συνεχίσουν. Την επιχείρηση Ξένιος Δίας που αφορά το σύνολο της επικράτειας και την επιχείρηση Ασπίδα που αφορούν τα σύνορα του Έβρου. Η επιχείρηση Ασπίδα έκλεισε τον Έβρο. Σας είπα προηγουμένως αν θυμάστε, τον αριθμό 420 την ημέρα. Αυτή τη στιγμή, ειλικρινά σας λέω, είναι θέμα να περνάνε 4-5 την εβδομάδα, είναι θέμα. Ο Έβρος έχει κλείσει, έχει σφραγίσει.

Έχουμε ένα θέμα στα θαλάσσια σύνορα, δεν είναι αρμοδιότητά μου να μιλήσω για αυτό, αλλά πρέπει να σας πω επίσης ότι το όλο πρόβλημα των θαλάσσιων συνόρων μας που επίσης είναι δύσκολο να λυθεί, δεν είναι ούτε το 20% του προβλήματος που αντιμετωπίζαμε στον Έβρο. Και που κι αυτό εάν εφαρμόσουμε σύγχρονες μεθόδους μπορούμε να το λύσουμε. Αφού κλείσαμε τον Έβρο, οργανώσαμε μια σειρά επιχειρήσεων στα κέντρα των πόλεων και στην περιφέρεια των πόλεων, ώστε να μπορέσουμε να μαζέψουμε όλους αυτούς τους μετανάστες, που είχαν κάνει αίτημα ασύλου και είχε απορριφθεί, διότι υπάρχει μια σειρά από άλλους μετανάστες που είχαν κάνει αίτημα ασύλου προσχηματικά και μέχρι να δικαστεί δεν μπορούμε να τους πιάσουμε.

Ρωτάνε πολλοί, ελέγχουν 10 χιλιάδες και συλλαμβάνονται 2 χιλιάδες. Λένε «τι γίνεται με τους άλλους;» Οι άλλοι έχουν κάνει αίτημα ασύλου και μέχρι να τελειώσει η διαδικασία αυτού του ασύλου δεν μπορούμε να τους συλλάβουμε και να τους στείλουμε πίσω. Αφού λοιπόν αδειάσαμε σε μεγάλο βαθμό τα κέντρα των πόλεων, Αθήνα, Πάτρα, Ηγουμενίτσα, από όλο αυτό το απίστευτο φαινόμενο, οργανώσαμε ένα εξελιγμένο πρόγραμμα επιστροφών στις πατρίδες τους. Δεν ξέρω αν είχατε πάει στην Πάτρα πριν, να βλέπατε να βγαίνουν από τους θάμνους και να πηδάνε πάνω στα φορτηγά. Δεν σας λέω αν είχατε πάει στο κέντρο της Αθήνας, φαντάζομαι ότι κανείς στα συγκαλά του δεν πήγαινε στο κέντρο της Αθήνας τουλάχιστον μετά την δύση του ηλίου.

Αυτό που δεν ξέρει ο μέσος Έλληνας και σας παρακαλώ ειλικρινά να το διαφημίσετε, γιατί είναι μεγάλο επίτευγμα της κυβέρνησης Σαμαρά, είναι ότι για πρώτη φορά στο διάστημα των τελευταίων 12 μηνών αυτοί που στάλθηκαν πίσω είναι κατά πολύ περισσότεροι από αυτούς που μπήκαν στη χώρα. Έχουμε στείλει πίσω 28.700 στις χώρες από τις οποίες ήρθαν. Όταν η είσοδος στη χώρα δεν έχει υπερβεί τις 10 χιλιάδες. Θα μου πείτε με 15 χιλιάδες έλυσες το πρόβλημα; Καταρχήν, δεν είναι 15 χιλιάδες. Είναι πολύ περισσότεροι και θα σας εξηγήσω γιατί. Διότι δεν είναι μόνο αυτοί που στείλαμε. Αν δεν είχαμε κλείσει τον Έβρο, με 400 την ημέρα που σημαίνει επί 30, 12 χιλιάδες το μήνα επί 12, καταλαβαίνετε πως θα είχε γίνει η πατρίδα μας και επίσης, καταλαβαίνετε πως λειτουργεί σαν αντικίνητρο αυτό το πράγμα. Όταν είσαι σε ένα χωριό στο Μπαγκλαντές, εγώ σηκώθηκα και πήγα στο Μπαγκλαντές για να μιλήσω με την κυβέρνησή τους για να μπορέσω να στείλω ανθρώπους πίσω, και ο διπλανός έχει φύγει για τη «γη της επαγγελίας» το πιο πιθανόν είναι ότι σιγά-σιγά θα σκέφτεσαι «ας πάω κι εγώ. Καλά θα είναι εκεί». Όταν τον βλέπεις όμως να γυρνάει κακήν κακώς πίσω το ξανασκέφτεσαι δύο φορές και ξέρεις ότι αυτός ο δρόμος δεν είναι ανοιχτός. Άρα λοιπόν δεν είναι μόνο το πόσους στέλνουμε πίσω. Είναι και το μήνυμα που στέλνουμε σε αυτές τις κοινωνίες από όπου προέρχονται αυτοί οι άνθρωποι.

Το άλλο το οποίο κάναμε είναι ότι απορροφήσαμε όλα τα χρήματα που οι Ευρωπαίοι μας έδιναν. Τόσο καιρό μας έλεγαν οι Ευρωπαίοι «σας δίνουμε λεφτά δεν τα χρησιμοποιήσατε». Τα χρησιμοποιήσαμε σας διαβεβαιώ όλα. Έχουμε απορρόφηση 117% και τώρα μπορεί ο Αντώνης Σαμαράς να πηγαίνει στη Μάλτα, να πηγαίνει στην Ιταλία, να πηγαίνει στην Ισπανία, να πηγαίνει στη Γαλλία και να προσπαθεί να δημιουργήσει ένα ευρωπαϊκό μέτωπο αντιμετώπισης της παράνομης μετανάστευσης. Διότι η μετανάστευση είναι ένα ευρωπαϊκό πρόβλημα, δεν είναι ελληνικό. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν έρχονται γιατί θέλουν να δουν τον Παρθενώνα και την Ακρόπολη, έρχονται γιατί θέλουν να περάσουν από εδώ στην Ευρώπη. Εμείς το λουζόμαστε, αν μου επιτρέψετε την έκφραση, γιατί είμαστε οι πρώτοι στη γραμμή. Και αυτό οι Ευρωπαίοι εταίροι και φίλοι μας πρέπει να το καταλάβουν. Γιατί εδώ που τα λέμε και αυτοί μπορεί να είναι εταίροι, μπορεί να είναι φίλοι μας, αλλά είναι και «πονηρούληδες» και κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, σου λέει «εσύ είσαι ο πρώτος, άστο και το λύνουμε».

Κάνουμε λοιπόν εκεί μια τεράστια προσπάθεια να τους πούμε ότι «κύριοι αυτό δεν μπορεί να γίνει, πρέπει να μοιράσουμε το παθητικό, όλοι αυτοί δεν έρχονται για την Ελλάδα και άρα δεν μπορούν να μείνουν στην Ελλάδα». Συμφωνήσαμε να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τους γυρίσουμε πίσω, αλλά όσους δεν μπορούν να γυρίσουν πίσω να τους μοιραστούμε, σε σχέση με την έκταση, σε σχέση με τον πληθυσμό μας και σε σχέση με το ακαθάριστο εθνικό προϊόν μας». Δεν μπορεί η Ελλάδα να έχει ένα εκατομμύριο παράνομους μετανάστες, είναι σαν η Γερμανία να έχει 8 εκατομμύρια παράνομους μετανάστες. Μπορεί να τους αντέξει η Γερμανία που τώρα μας λέει και μας κάνει το δάσκαλο 8 εκατομμύρια μετανάστες; Μπορεί να τους αντέξει; Μπορεί να αντέξει η Σουηδία 2-3 εκατομμύρια παράνομους μετανάστες; Ξέρετε, από μακριά και από τις Βρυξέλες εύκολα κάνεις μαθήματα στον άλλον, που το τραβάει κάθε μέρα.

Το άλλο το οποίο κάναμε, είναι ότι – επανέρχομαι στη δημόσια τάξη – σταματήσαμε την ανοχή της παραβατικότητας. Νομίζω στο βαθμό αυτό έχουμε κάποιες σημαντικές επιτυχίες. Πρώτον, από τον Ιούνιο του 2012 μέχρι σήμερα, χτύπα ξύλο και δόξα τω Θεώ, βίαιη διαδήλωση δεν υπήρξε. Αυτή η ιστορία με τις μολότοφ, με τα καψίματα και τα λοιπά σταμάτησε. Έχουμε εξηγήσει σε όλους με κάθε τόνο ότι κράτος αμυνόμενο δεν υπάρχει. Το κράτος θα επιβάλει το νόμο και την τάξη και η ανομία δεν πρόκειται να γίνει ανεκτή για κανένα λόγο. Επίσης δεν ανεχθήκαμε φαινόμενα, όπως τα παλιά της Κερατέας, τα οποία πήγαν να επαναληφθούν στις Σκουριές. Όποιος νομίζει ότι είναι, θα μου επιτρέψετε την λαϊκή έκφραση, «μάγκας» και μπορεί να αγνοεί τους νόμους του κράτους, θα βρει το μπελά του και το κατάλαβαν ευτυχώς και εκεί οι κάτοικοι πάρα πολύ καλά. Επίσης, εκτός από αυτό, καταργήσαμε και τα άβατα των Ρομά. Τους τελευταίους έξι μήνες υπάρχει μια συνεχής επιχείρηση σε αυτό τον τομέα. Έχουμε πάρα πολλή δουλειά να κάνουμε ακόμη. Πρέπει να σας πω ότι οι γυναίκες και οι άντρες της ελληνικής αστυνομίας κάνουν μια τεράστια προσπάθεια. Εγώ τους είμαι βαθύτατα ευγνώμων από καρδιάς για αυτό που κάνουν.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που το αναγνωρίζετε επ’ ονόματι τους γιατί ειλικρινά δεν αντέχω να βλέπω να τους υβρίζουν και να τους συκοφαντούν. Με τίποτα δεν αντιστοιχεί, η αντιμισθία την οποία τους δίνει η Ελληνική Δημοκρατία με το έργο το οποίο παρέχουν. Δεν υπάρχει αργία, δεν υπάρχει Σάββατο, δεν υπάρχει Κυριακή, έχουμε τριπλασιάσει το χρόνο και τις προσπάθειες τους.
Και πρέπει να σας πω, ίσως δεν το ξέρετε, ότι από το 1984 που ιδρύθηκε η Ελληνική Αστυνομία, σαν συνένωση της Χωροφυλακής και της Αστυνομίας Πόλεων, έχουν 124 νεκρούς. Δεν μιλάω για τους εκατοντάδες τραυματίες. Δεν υπάρχει ομάδα ελληνικού πληθυσμού, κρατικών λειτουργών ή άλλων που να έχει θρηνήσει τόσα θύματα στην υπηρεσία του καθήκοντος, της αξιοπρέπειας, της ζωής και της περιουσίας του Έλληνα πολίτη. Τους αξίζει λοιπόν μία αναγνώριση, ένας καλός λόγος και όχι η κριτική που πολλοί άδικα τους ασκούν. Η Ελληνική Αστυνομία έκανε επίσης μια τεράστια προσπάθεια, εκτός από το θέμα της εγκληματικότητας των Ρομά και στο θέμα της τρομοκρατίας. Αντιμετώπισε, αυτό που σας είπα, τους «Πυρήνες της Φωτιάς». Δεν σας λέω ότι το θέμα της τρομοκρατίας έχει λήξει, της εσωτερικής τρομοκρατίας. Σας λέω το αντίθετο. Είμαστε σε πολύ επικίνδυνο σημείο αλλά γίνεται μία πολύ μεγάλη προσπάθεια. Και λέω σε όλους, και το λέω κυρίως στη Βουλή, σε όλα τα κόμματα, ότι για να σκοτώσουμε το κακό τέρας της εσωτερικής τρομοκρατίας χρειάζεται η συνολική κοινωνική καταδίκη, με ξεκάθαρα λόγια. Όχι με υποσημειώσεις, με ερωτηματικά. Ξέρετε όταν βγάζεις μία ανακοίνωση κατά της τρομοκρατίας η οποία τελειώνει: «ναι, αλλά και οι μειώσεις μισθών είναι βία, κλπ, κλπ». Αυτό δεν είναι καταδίκη. Αυτό είναι υπεκφυγή. Η καταδίκη πρέπει να είναι απόλυτη. Τελεία. Μόνο τότε, με μία πλήρη κοινωνική στήριξη, με μία πλήρη πολιτική στήριξη και με μία Αστυνομία που θα έχει λυμμένα τα χέρια της, θα μπορέσουμε να λύσουμε αυτό το θέμα που αποτελεί καρκίνωμα για την Ελλάδα και την οικονομική της ανάπτυξη.
Εκτός από αυτά, θα γίνει μία τεράστια προσπάθεια αναδιάρθρωσης της Ελληνικής Αστυνομίας. Η Αστυνομία όπως την ξέρετε, που είναι μία Αστυνομία του ’70, που δημιουργήθηκε από μία βάρβαρη, αν θέλετε και χωρίς μελέτη ένωση δύο διαφορετικών υπερήφανων Σωμάτων, της Αστυνομίας Πόλεως και της Χωροφυλακής, έχει νομίζω τελειώσει σαν τρόπος λειτουργίας τον ιστορικό της κύκλο. Δουλεύουμε ένα χρόνο, οποιοδήποτε σημαντικό διεθνές παράδειγμα μελετήθηκε. Θα δημιουργήσουμε μία Αστυνομία διαφορετική που πιστεύω ότι θα βελτιώσει σημαντικά την καθημερινότητά σας, τη ζωή του καθενός και της καθεμιάς από εσάς.
Θα σας πω δυο κουβέντες αυτό, μόνο τις βασικές αρχές, γιατί όλο αυτό θα συζητηθεί τις επόμενες ημέρες στη Βουλή. Θα χωρίσουμε την Αστυνομία σε Κλάδους. Θα υπάρχει ένας Κλάδος Τάξης, ένας Κλάδος Ασφάλειας, ένας Κλάδος Μετανάστευσης, μία συνολική Υπηρεσία η οποία θα μπορεί να εκμεταλλεύεται όλες τις πληροφορίες που παίρνει από όλη την Ελλάδα. Θα καταργήσουμε τέσσερα επίπεδα Διοίκησης, ώστε να μπορέσουμε να εξοικονομήσουμε ανθρώπινο προσωπικό, για να γίνει αυτό που όλοι λέμε, να βγει στον δρόμο. Θα σας πω έναν αριθμό μόνο, τον οποίο δεν θα τον πιστέψετε. Και εγώ αυτή την δουλειά δεν την ξέρω. Δεν είχα καμία σχέση με το αντικείμενο όταν μου έκανε ο Αντώνης Σαμαράς την τιμή να μου το αναθέσει. Ζήτησα μία μελέτη. Η μελέτη, τι αντικείμενο είχε; Πόσες ώρες από το συνολικό ποσοστό των Ελλήνων Αστυνομικών διατίθεται στο δρόμο για την ασφάλεια του πολίτη. Το ελληνικό κράτος με την μισθοδοσία την οποία καταβάλλει προς την Ελληνική Αστυνομία, «αγοράζει», μέσα σε εισαγωγικά, ώρες εργασίας των Ελλήνων Αστυνομικών και τις παρέχει πίσω στην ελληνική κοινωνία, σαν ώρες προστασίας και ασφάλειας του πολίτη. Πόσες λοιπόν, από αυτές τις ώρες, συνολικά όλων των Ελλήνων Αστυνομικών που υπηρετούν, γυρνάνε πίσω σε σας; Ως ώρες που βλέπετε τον Αστυνομικό στον δρόμο ή έξω από το σπίτι σας ή στην Τροχαία να ρυθμίζει την κίνηση ή να διερευνά το έγκλημα στο δρόμο. Όταν ζήτησα την μελέτη, υπέθετα θα μου πούνε 30, 35%. Ξέρετε ποια είναι η αλήθεια; 9,2 %. Για κάθε εκατό ανθρωποώρες, μόνο 9,2% φθάνουν πίσω σε εσάς, σαν ορατή αστυνόμευση, στον δρόμο, στο σπίτι σας, στην ασφάλεια σας. Εάν αυτό το 9,2%, με την αναδιοργάνωση που κάνουμε, το φθάσουμε στο 15%, δεν θέτουμε κανένα σούπερ αισιόδοξο στόχο, θα έχετε στην καθημερινότητα σας 50% περισσότερη ασφάλεια. Μπορείτε να φανταστείτε τι σημαίνει αυτό;

Επίσης, πρέπει να έχουμε μετρήσιμους στόχους. Για παράδειγμα, στην Κηφισιά, λίγο πιο πέρα από εδώ, ένας πολίτης αισθάνεται ότι απειλείται. Σηκώνει το τηλέφωνο. Παίρνει το Αστυνομικό Τμήμα. Πόση ώρα χρειάζεται για να έρθει το περιπολικό; Αυτό, όσους ρώτησα η απάντηση είναι… «ουουουου»! Είμαστε μια Ευρωπαϊκή χώρα. Αυτό δεν είναι αποδεκτή απάντηση. Δεν με έβαλε ο Πρωθυπουργός εκεί, να με ρωτήσει τι έκανες, να του πω «οοοοοο»! Θα πρέπει να μπει σε κάθε Περιφέρεια, σε κάθε Δήμο της χώρας μετρήσιμος στόχος. Από το ακραίο σημείο του Δήμου, όταν ο Έλληνας πολίτης σηκώνει το τηλέφωνο και ζητάει υπηρεσίες από την Αστυνομία, είναι φορολογούμενος πολίτης, την δικαιούται αυτήν την ασφάλεια. Δεν παίρνει τηλέφωνο για κάτι που δεν είναι απόλυτο δικαίωμά του. Πόσο χρόνο χρειάζεται για να την απολαύσει; Για να νοιώσει ότι ο ένστολος είναι δίπλα του, τον στηρίζει, τον προστατεύει, είναι εκεί την ώρα της ανάγκης του. Αυτό τίθεται για όλη την χώρα σαν μετρήσιμος στόχος και αυτός ο μετρήσιμος στόχος θα υπηρετηθεί και θα ελεγχθεί. Αλλιώς δεν μπορούμε να έχουμε ασφάλεια στον τόπο. Δεν μπορούμε να παραμείνουμε σε αυτό το πλαίσιο του… «οοοοο».

Επίσης, πρέπει να είμαστε ξεκαθαρισμένοι και σε κάτι άλλο. Εάν ένα Αστυνομικό Τμήμα δεν είναι πλήρως στελεχωμένο και για να στελεχωθεί πλήρως το Αστυνομικό Τμήμα χρειάζεται να κάνουμε εξοικονόμηση από όλη αυτή την γραφειοκρατία που σας περιέγραψα πριν, που φτάνει στο 9%, τι να το κάνει το Αστυνομικό Τμήμα ο Έλληνας πολίτης; Έχουμε μετρήσει ότι με 12 Αστυνομικούς, το Αστυνομικό Τμήμα δεν μπορεί να στείλει ούτε έναν αστυνομικό έξω. Χρειάζεται 12 αστυνομικούς μόνο για να υπάρχει. Δηλαδή για να υπάρχει ένας σκοπός, να υπάρχει ένας που θα σηκώνει το τηλέφωνο και να υπάρχει ένας αξιωματικός υπηρεσίας. Με 12 αστυνομικούς, δεν εκπέμπεται ούτε ένας προς τα έξω. Αυτό δεν είναι Αστυνομικό Τμήμα, αυτό είναι Αστυνομικό μνημείο. Εδώ πρέπει να έχουμε τις δυνατότητες που σας περιέγραψα πριν. Και επίσης, πρέπει να υπάρχει μεγάλη κινητικότητα. Δηλαδή όλη η περιοχή, κάθε Δήμου, πρέπει να αστυνομεύεται από κινητές περιπολίες σε δεδομένα χρονικά διαστήματα. Το έχουμε εφαρμόσει πειραματικά αυτή την στιγμή στο κέντρο της Αθήνας. Και το έχουμε εν μέρει εφαρμόσει και στην Περιφέρεια, ενόψει της αναδιοργάνωσης. Θέλω να σας πω ότι τα αποτελέσματα ήταν εκπληκτικά. Μιλάμε σε 12μήνη βάση, για το 2012-13 σε σχέση με το 20111-12. Είχαμε 734 ληστείες λιγότερες, όμως 11.007 λιγότερες κλοπές, γύρω στις 800 κάτι λιγότερες κλοπές τροχοφόρων. Δηλαδή, ποσοστά που παίζουν οι μειώσεις, σε πειραματική φάση, μόνο στην Αθήνα, 14 με 17%. Εάν αυτό μπορέσουμε και το εφαρμόσουμε σε όλη την χώρα, ευελπιστώ, χωρίς να θέλω να είμαι υπεραισιόδοξος, ότι θα μπορέσουμε εύκολα να πάμε στο 30% και να έχουμε μια στέρεη βάση αστυνόμευσης για το μέλλον, ώστε ο Έλληνας πολίτης πραγματικά, δεν λέω να γυρίσει στην εποχή που εγώ την θυμάμαι, ανοιχτό τα παράθυρο, ανοιχτή η πόρτα, το αυτοκίνητο με το κλειδί, αλλά σε μία εποχή που εν πάση περιπτώσει δεν θα κοιμόμαστε κλειδαμπαρωμένοι. Ο περισσότερος διαφημιστικός χρόνος στην τηλεόραση δεν θα είναι συστήματα που κλείνουν τις πόρτες και τα παράθυρα. Θα αισθανόμαστε ασφαλείς με τα παιδιά μας και όταν θα κοιμόμαστε θα ξέρουμε ότι θα ξυπνήσουμε το πρωί από το ξυπνητήρι και όχι το βράδυ επειδή κάποιος ληστής μπήκε στο σπίτι μας.

Νομίζω ότι σε όλα αυτά πρέπει να σας πω πως σε ό,τι σε ότι έχει τεθεί μέχρι τώρα και σε ό,τι πρόκειται να γίνει, υπάρχει ένας βασικός λόγος που το καθιστά εφικτό. Και αυτό είναι η απόλυτη θέληση του Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά να στηρίξει την ελπίδα μας. Εμένα είναι Πρωθυπουργός μου, τον σέβομαι, τον αγαπώ και δεν σας το λέω προσχηματικά. Πήρε τεράστια πολιτικά ρίσκα. Και τα πήρε με απόλυτη συνείδηση από την πρώτη ημέρα χωρίς να υπολογίσει ούτε το κόστος ούτε τον κίνδυνο ούτε την πιθανότητα πολλά πράγματα να πάνε στραβά. Διότι θα μπορούσανε πράγματα να έχουν πάει στραβά. Όμως με την στήριξή του, με την καθοδήγησή του, αλλά και με την στήριξη και την βοήθεια όλης της κοινωνίας, νομίζουμε ότι θα τα καταφέρουμε μία χαρά. Νομίζω ότι θα βγάλουμε τον τόπο από την κρίση. Και όταν μου κάνετε την τιμή να ξανασυναντηθούμε θα είμαστε πιο χαμογελαστοί και πιο αισιόδοξοι.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ».

Μετάβαση στο περιεχόμενο